Życie nie stawia pytań

Kim była Agnieszka Osiecka?
Poetką, prozaikiem, autorką ponad dwóch tysięcy tekstów piosenek, ale także spektakli teatralnych i telewizyjnych, reżyserem filmowym, dziennikarką, przede wszystkim jednak właśnie kobietą, Agnieszką, Warszawianką z urodzenia i wyboru. Bycie poetką również nie wynikło  z przypadku, na kogo bowiem wyrosnąć miałaby córka kompozytora i polonistki? Taką miała duszę ? rozkochaną w słów rytmie i rymie, wrażliwą, a więc często smutną, powołaną do tworzenia, ale i burzenia, aby powstawało coś nowego, lepszego...

Czasem to powołanie odzywało się w momentach do tworzenia niesprzyjających, ale jak każdy artysta - Osiecka wiedziała, że z natchnieniem się nie walczy. Z pokorą trzeba do niego podejść, usiąść, pogadać sobie, bez pretensji, bez zniecierpliwienia. Przydatne okazują się wtedy chusteczki, ale nie do otarcia łez albo nie tylko po to. Na chusteczkach i serwetkach świetnie się pisze wiersze lub piosenki, kiedy nie ma nic lepszego pod ręką. Znaczna część utworów Osieckiej powstała właśnie w ten sposób, na gorąco, w pośpiechu, na skrawku papieru umorusanego może jeszcze półkolistym uśmiechem z wina czy kawy... Lecz najwięcej poezji rodziło się bez zgiełku i ludzi wokół, już po opuszczeniu kawiarni, przy biurku i lampce z materiałowym abażurem, w towarzystwie książek, które nie śmiały zakłócać jej ciszy.

Ciekawa życia, nieustannie poszukująca inspiracji twórczej, dużo podróżowała, prowadziła bogatą korespondencję, fotografowała. Żyła w biegu, nieustannie podróżując po Polsce i świecie. Nigdzie nie zagrzała miejsca na dłużej, ale wszędzie znajdowała schronienie i spotykała życzliwych ludzi: i w Kazimierzu nad Wisłą, i na Mazurach we wsi Krzyże. Gdyby jednak zapytać kogokolwiek z jej bliskich i przyjaciół, które miejsce najbardziej kojarzy się z Osiecką, wszyscy zapewne odpowiedzieliby chórem: Saska Kępa. Na Saskiej Kępie, podobnie jak na całym świecie, Agnieszka O. potrafiła znaleźć wspólny język z każdym: z milicjantem dyżurującym przy sąsiedniej ambasadzie, z artystą i menelem,  z kelnerką, szewcem i przypadkowym przechodniem.

To nietuzinkowa postać, spod pióra której wyszło wiele wspaniałych wierszy, tekstów piosenek, utworów pisanych prozą i przeznaczonych na scenę teatralną. W jej utworach jest całe życie?.

Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.
Są jeszcze brzegi, na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam.
Są pocałunki, na które czekam,
listy z daleka, drogi pod wiatr.
Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
niczego więcej mi nie potrzeba.
A chociaż nie ma tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr

Okulary i kapelusz


„Okulary i kapelusz”

 

Nagroda literacka Nike jest przyznawana corocznie przez jury złożone  z wybitnych literaturoznawców, ale najlepszą książkę roku wybierają również czytelnicy. W tym roku zwyciężył pierwszy tom „Dzienników” Sławomira Mrożka, obejmujący lata 1962 - 1969.

Na kartach „Dziennika” spotykamy się z Mrożkiem, kiedy wybiera on los emigranta, ze wszystkim, co się z tym wiąże - z poczuciem obcości, inności, z poczuciem niedocenienia, które czasem odzywa się w jego tekstach, z poczuciem, że jest się oddalonym od swoich. W „Dzienniku” pisarz opisuję swego rodzaju wojnę jaką prowadzi z rzeczywistością, z którą walczy w towarzystwie maszyny do pisania i własnych myśli, tęsknot i nadziei.

                    Sławomir Mrożek

         polski dramatopisarz, satyryk, prozaik, rysownik

Autor satyrycznych opowiadań i utworów dramatycznych o tematyce filozoficznej, politycznej, obyczajowej i psychologicznej. Jako dramaturg zaliczany do nurtu teatru absurdu.

Jego debiutem książkowym stały się wydane w 1953 roku zbiory satyrycznych opowiadań – „Opowiadania z Trzmielowej Góry” i „Półpancerze praktyczne”. Od 1955 roku współpracował z głośnymi i ważnymi nie tylko w latach odwilży środowiskami artystycznymi: Krakowskim Teatrem Satyryków, studenckim teatrem satyrycznym „Bim – Bom” z Gdańska, kabaretem „Szpak” i „Piwnicą pod Baranami”.

Mrożek - dramaturg debiutował wystawioną w Teatrze Dramatycznym w Warszawie w 1958 roku sztuką „Policja”, ukazującą rzeczywistość państwa totalitarnego, w którym kluczową rolę odgrywają właśnie "policjanci" - funkcjonariusze jawnych i tajnych sił bezpieczeństwa.

W 1963 osiadł we Włoszech, w 1968 zamieszkał w Paryżu, następnie w 1990 przeniósł się do Meksyku.

W roku 1964 wydał  jeden z najbardziej znanych dramatów - „Tango”.

Od 1968 do 1972 roku w kraju obowiązywał zakaz publikacji utworów i wystawiania sztuk Mrożka. Powtórnie jego twórczość znalazła się na indeksie cenzury po wprowadzeniu stanu wojennego.

W roku 1996 wrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie. Obecnie ze względu na stan zdrowie przebywa w Nicei.

Mrożek jest jednym z najbardziej znanych w świecie polskich pisarzy XX w. Jego twórczość podejmuje zarówno problemy związane z polską historią i tradycją kulturalną, np. krytyczne oświetlenie romantyzmu, jak również uniwersalne, dotyczące wolności oraz niebezpieczeństw, jakie niesie współczesna cywilizacja.

Jest najczęściej grywanym w kraju i zagranicą polskim dramaturgiem współczesnym. Jego twórczość jest przekładana na kilkanaście języków i w tychże językach interpretowana.

 

 

 

 

2013. Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Copyright (C) by ZSO4 2001-2013
Download Joomla Templates